neden iş arıyorum

askerlik dönüşü, temmuz ayında mezun olduktan sonra iş aramaya başladım. 2 ay içinde yaptığım yaklaşık 700 başvurudan 10 tanesine dönüş aldığım bir süreçti. şirketimle, açık bir pozisyon için değil, sosyal medyadan bulduğum bir bağlantımın başka birkaç bağlantısı sayesinde görüşmeye çağrıldım. iki aşamalı, birkaç saat süren keyifli görüşmeler yaptık. acemiliğimin farkındalardı, görüşme de buna uygun geçti. işçilerin direkt başlarına geçersem yadırgayacakları söylenerek bir süre cnc tezgahında çalışıp daha sonra ofise alınacağım belirtildi. ekim 2020’de işe, ingilizce mühendislik bitirdiğim bilinerek alındım ancak girişim mühendis veya uzman olarak yapılmadı.

işe cnc tezgahında başlamanın çok fazla faydasını gördüm. düzeyimdeki çoğu mühendisin bilmediği tezgah bakımlarının düzenli yapılmasının önemini ve arızalara çözüm bulmayı, işçi yönetimini, imalathane düzeninin işleyişini, kalite kontrol süreçlerini, teknik resim okumayı, yalın üretim sisteminin uygulanışını ve önemini bizzat işin içinde olarak öğrendim. yaptığım iş sayesinde talaşlı imalat yöntemlerini, fanuc-siemens-heidenhain kontrol üniteleriyle axile-haas-hightech-hartford-dmg mori tezgahlarını kullanmayı öğrendim, ustaların marifetlerini keşfettim; malzemeye ve hassasiyete göre işleme yöntemi belirlemekte, el aletlerini kullanmakta, atölyede çözüm bulmakta ve bir çok konuda kendimi geliştirdim. öğrenme sürecinde birkaç tehlikeli iş kazası riski de atlattım, öğrenmeye bunlar da dahil olsa bile bol denemeyle ve sürekli öğrenmeyle ilerlediği için benim içi harika geçen bir süreçteyim.

içinde bulunduğum sürecin benim için staj veya deneme süreci olarak tasarlandığını düşünüyordum. 6 ay-1 sene arası süreceği motivasyonuyla çalışıyordum. ancak şirket beni işçilerin arasına bırakmış ve neler yaptığımı takip eden, bana sorumluluklar verebilecek, yönlendirecek kimse koymamıştı. haybeye çalışıyordum. böyle olunca işçilerin arasında çalışmak benim için zamanla zorlaşmaya başladı. şirkete girdiğimdeki olumlu, özenli ve temiz giyinen, herkese güzel enerjiler veren halim zaten pek de kabul görmedi. ön yargılarına, türlü aşağılamalarına, ötekileştirmelerine aylarca maruz kaldım. diğer mühendislerin de gıyabında yapılan aşağılamalara sürekli şahit oldum (mühendis pozisyonuna alınırsam benim de arkamdan böyle konuşulacağını anladım). tüm bunlar işlevsizleştirme ve değersizleştirmeye kadar vardı.

yönetim sistemindeki yanlışlar ve bu yanlışların ısrarla devam etmesi, mühendis değil usta istenmesi, müdürlerle ve yardımcılarıyla konuştuğumda beni geçiştirmek için söylenen sözler, fabrika müdürünün kadromu düzelteceğini söylemesinin üzerinden aylar geçmiş olması, çalıştığım bölümün sık sık değiştirilmesi, diğer yeni girenlerden farklı muamele görmem… hepsini düşününce benimle dalga geçildiğini görüyorum. pandemide kötüye giden ekonomide başka iş bulmanın zor olacağı düşüncesiyle gaslighting ve mobbing’e ulaşan bu sürece sessiz kalmayı tercih ettim. ancak zaman artık değişti. uzun süre iyi niyeti koruyarak devam etmeye çalışsam da daha fazla tahammül edememeye başlayınca iş arayışına girdim.

şu anda iş arayışımdan beklentilerimden birisi “biz burada aile gibiyiz” cümlesine sığınarak bu şiddetlere maruz kalmayacağım, genç ve dinamik bir ekiple çalışabileceğim bir şirket bulmak.